| تبليغات | X |
رسانهها در تعامل میان روابط عمومیها با مخاطبان از جایگاه ویژهای برخوردار هستند. امروزه و با توجه به فراگیر نشدن روابط عمومی سایبر از سویی و همه گیر نشدن استفاده از اینترنت از سویی دیگر، اخبار مربوط به سازمانها و ادارات دولتی غالبا از سوی رسانههای دیداری، شنیداری، مکتوب و حتی سایتهای اطلاع رسانی مورد استفاده مخاطبان قرار میگیرد.
بر همین اساس نهادهای مسوول عموما با برگزاری نشستهای مطبوعاتی و بعضا ارسال نمابر به رسانهها، اخبار مربوطه خود را دراختیار افکار عمومی قرار میدهند.
در این بین عملکرد روابط عمومی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات (همان پست، تلگراف و تلفن سابق) طی یک و سال و نیم اخیر جای تامل دارد.
روابط عمومی مذکور در معدود نشستهای مطبوعاتی برگزار شده این نهاد متولی آی سی تی، تنها به دعوت چند خبرنگار از خبرگزاریها و بعضا مطبوعات قدیمی و باسابقه اکتفا کرده و در توجیه عملکرد خود معتقد است به دلیل تعدد خبرنگاران حوزه زمان کافی برای دعوت از تمام خبرنگاران را ندارد.
این روابط عمومی در پاسخ به درخواست خبرنگاران هفتهنامهها و ماهنامههای تخصصی پیرامون حضور در نشستهای مطبوعاتی از آنها میخواهد با ارسال نمابری با عنوان درخواست مصاحبه با هرکدام از مسولان وزارتخانه (به همراه ریز سوالات)، در لیست مصاحبههای اختصاصی با آن مدیران قرار گیرند.
حال آنکه همان روابط عمومی زمانی که وزیر متبوعش در قانع کردن سووالات نمایندگان مجلس با مشکل مواجه میشود در کمتر از 24 ساعت یک مصاحبه مطبوعاتی برگزار میکند، با بیشتر رسانهها تماس میگیرد و خبرنگاران را برای پوشش عملکرد وزیرش که در چند برگ کاغذ خلاصه میشود به وزارت مربوطه دعوت میکند. خبرنگاران هفتهنامهها و ماهنامههای تخصصی که از این موضوع مطلع میشوند با مسول ارتباط با رسانههای روابط عمومی فوق تماس گرفته و در جواب همان توجیه همیشگی شنیده میشود با این تفاوت که "شما هم میتوانید تشریف بیارید".
از همه جالبتر آنجاست که روابط عمومی مورد بحث، اهانت وزیر در پاسخ ندادن به سوالات خبرنگاران را با یک جوجه کباب ناقابل و چرب زبانی ختم به خیر میکند. در پارهای از موارد هم با خبرنگاران تماس گرفته و ضمن عذرخواهی به خاطر فضاحت به بار آمده از آنها خواهش میکنند که قسمت مربوط به بیپاسخ گذاشتن سوالات خبرنگاران توسط آقای وزیر انعکاس داده نشود.
گاهی نیز با وعده دادن یک مصاحبه مطبوعاتی توسط آقای وزیر طی چند روز آینده مدعی میشوند که به زودی به تمام سوالات شما پاسخ داده خواهد شد.
به هر حال باز هم این اتفاق تکرار میشود، اما این بار تنها دو روز بعد از نشست قبلی. بازهم همان خبرنگاران دعوت میشوند و بازهم همان توجیه همیشگی.
بخشی از توجیهها:
به خدا نمیخواستیم همه را دعوت کنیم نمی دانیم فلانی از کجا فهمید و آمد؟
خب شما هم وقتی که فهمیدید، میآمدید حتما باید بهتون تلفن کرد؟
به خدا به فلانی گفتم به تو هم بگه، مگه بهت زنگ نزد؟!!!
خبرنگار حرفهای اون کسیه که خودش بدونه کجا چه خبره و بره دنبال خبر نه اینکه دنبال دعوت نامه باشه.
...
به هر حال این اتفاق بازهم تکرار خواهد شد. باز هم فقط همان خبرنگاران دعوت خواهند شد. بازهم از دیگران زمان و مکان نشست مطبوعاتی مدیران وزارت ارتباطات را خواهیم شنید.
مگر زمان ارسال یک ایمیل و یا حتی یک پیام کوتاه به همه خبرنگاران حوزه چقدر طول میکشد؟
مگر این حضرات روابط عمومی از صبح تا شب مشغول چه کاری هستند که وقت نمیکنند به همه زنگ بزنند؟ مگر غیر از این است که خبرنگاران پل ارتباطی نهادهای مختلف با مخاطبان هستند؟
مگر غیر از این است که روابط عمومی یعنی هنر برقراری ارتباط درجهت اطلاع رسانی و آگاهی بخشی به مخاطبان و همچنین زمینه سازی برای دریافت انتظارات وخواستههای مخاطبان جهت حرکت در آن مسیر؟
مگر غیر از این است که روابط عمومی تمامی تلاش خود را معطوف تنظیم روابط سازمان ومردم می نماید؟
مگر غیر از این است که روابط عمومی هوشمندانه سعی می نماید اهداف و برنامه سازمان را با اتکاء به اصول اخلاقی و رسالت حرفهای درقالب کار برنامهای در جهت تحقق و حفظ منافع سازمان ومردم بکار ببندد؟
مگر غیر از این است که وظایف روابط عمومی برقراری ارتباط صحیح و منطقی و اصولی با مخاطبان وهمچنین اطلاع رسانی شفاف و روشن و دریافت انتظارات و خواستههای مخاطبان با بکارگیری روش و فنون مختلف میباشد؟
و مگر غیر از این است که . . .
روابط عمومی هم روابط عمومی های قدیم